จริงๆ เราไม่รู้หรอกว่าได้หยุด ถ้าเลมันไม่บอกวันนี้คงตื่นเช้าไปทำงานแล้ว หนี้บุญคุณน้องเลแท้
มะวานก็ทำงานแค่ครึ่งวันเช้า เจ้าก็ปล่อยให้เป็นอิสระ เราไม่ได้ไปไหนหรอก นั่งทำการบ้านอยู่ที่ทำงาน พอสี่โมงกว่าก็ไปเรียน
น้องเปิ้ลมาหา พร้อมด้วยเพื่อนสาวคนหนึ่งคน มาขอใช้คอม พริ้นเต้อ เครื่องถ่ายเอกสาร เพื่อทำงานส่งคุณครู ซึ่งสั่งตั้งแต่ต้นเทอม บัดนี้ปลายเทอม มันเพิ่งจะทำส่ง เราเอง ปากก็บ่นมันไป ทำไมมึงไม่รู้จักทำเสียแต่เนิ่นๆ ในขณะที่เราเองก็นั่งปั่นงานที่จะต้องส่งวันนี้เหมือนกัน (จารแจงเค้าสั่งมาเป็นเดือนแล้ว) ห่านน ทำตัวเหมือกูเลย
ชีวิตช่วงนี้ตื่นเต้น ต้องติดต่องานกับผู้คนมากหน้าหลายตา โชคดีอีกแหละ ที่งานราบรื่นดี
เราเพิ่งมารู้ตัวเองจริงๆ จังๆ ก็งานนี้แหละ ว่าเราชอบอะไร อยากทำอะไร แต่จะถอนตัว ถอนหายใจ กับทางที่เลือกเดินมาตอนนี้ อืมม ก็ไม่สายไปหรอก แต่รอเวลา ดีกว่า
ไม่เป็นไร ไม่เสียใจ อย่างน้อย เราก็ได้รู้ ว่าอะไร ที่เราทำแล้วมีความสุข สุดๆ
เราว่า เราเป็นคนที่คิดอะไร ไม่เหมือนชาวบ้าน เราเบื่อนะ ไม่ชอบเอามากๆ อะไรที่มันเป็นทางการ มันน่าเบื่อสิ้นดี เกือบทะเลาะกับเพื่อนก็เพราะความคิดนี่แหละ อะไรนักหนา อะไรๆ ก็จะเป็นทางการไปซะหมด แบบนี้ไง คนมันถึงไม่ค่อยให้ความสนใจ
อย่ามาเถียงกูน่า เรื่องนี้กูเก่ง
โชคดีอีกแหละ ที่เพื่อนๆ โดยมากก็คิดเห็นเช่นเดียวกันกับเรา ฤา พวกเค้าจะชอบอะไรแปลกๆ __ __
ย้ายมาทำงานออฟฟิชใหม่ละ เงียบเชียบดี หน้าที่การงานเหมือนเดิม แต่คงต้องเพิ่มความใส่ใจกับงานมากขึ้น เพราะว่า อนาคตเราจะได้เป็นผู้บริหาร เอ๊ะ ไม่ดี ประธานกรรมการ อ๊ะ ใช่ป่าววะ ถ้าทำหนังสือ ก็เป็นบรรณาธิการอะ เออ นั่นแหละ
แต่ตอนนี้ กูจ๊นจน เหลือเงินกินไม่ถึงสามร้อย ฮร่าๆ ว่าที่ผู้บริหารคนใหม่
จากที่เราได้ไปเรียน ได้เจอเพื่อนๆ ที่เป็นทายาทเจ้าของโรงพิมพ์ เรายอมรับว่าเราได้รู้อะไรเยอะขึ้น จากที่ว่า เราไม่พร้อมที่จะรับหน้าที่ใหญ่โตดูแลกิจการ มันเริ่มเต็ม เริ่มเต็ม เข้าทุกวัน อีกไม่ช้าหรอก
อยู่บ้าน สงบๆ จัดบ้าน เก็บของ จะจัดทำไม จะเก็บทำไม ไม่ช้ามันก็กลับมาสภาพเดิม
แม่บ้าน เป็นแรงงานต่างด้าว อายุสิบแปด พูดไม่ชัด หน้าตาใช้ได้ ชื่อตาเวล อีกคน เป็นคนไทย อ้วน ดำ ชื่อตาล เราเรียกกัน เวตาล
ว่าจะนอนยาวๆ ให้สมกับนานๆ ทีได้หยุด ชิบหอย อีข้างบ้านแม่นแหกปากด่ากันแต่เช้า แม่ด่าลูก ลูกด่าแม่ เป็นเหี้ยไรกัน
ถึงจะมีเรื่องอะไร แต่ก็ไม่กระทบใจเท่าไหร่ ไม่ค่อยรู้สึกอะไร
แวะห้องสมุด หาไรเพลินๆ อ่านดีกว่า ไม่นะ ไม่ใช่หนังสือวิชาการหรืออะไรที่เกี่ยวกับการเรียน พวกนี้อ่านแล้วชีวิตหดหู่
ใครจะอะไร ยังไง แต่ชีวิตกูก็ยังอยู่ได้ ไม่เห็นต้องใส่ใจ ฮ๊ะ น๊อย นอย นอย
|
Posted on Thu 7 Feb 2008 12:50 |
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
